نوشته شده در ساعت 15:48:25 , مورخ 27/05/1388
کد خبر :
88051146
سفر بی بازگشت
محسن تیزهوش / دانشجوی کارشناسی محیط زیست
محسن تیزهوش / دانشجوی کارشناسی محیط زیست
این روزها دوستداران محیط زیست ایران با چشم و دل خویش می بینند و درک می کنند که چگونه سرزمین وسیع و سرشار از ذخایر طبیعیشان دستخوش انواع تخریب ها و تهدید ها شده است.
این در حالی است که طرح ادغام سازمان محيط زيست در وزارت جهاد کشاورزي این روزها به گونه ای شنیده می شود که حاصل این رخداد نه تنها کمکی به حل مشکلات زیست محیطی ما نمی کند بلکه شدت تخریب ها گسترده تر شده و شکل و شمایل جدیدتری به خود خواهند گرفت. در واقع این طرح بازگشت به گذشته بوده و بدون شک توسعه ناپایدار را بیش از آنچه که امروز شاهد آن هستیم در کشور رواج خواهد داد.
سرزمینی که دارای 10 هزار گونه گیاهی و 160 گونه پستاندار وحشی است_تقریبا برابر با کل قاره اروپا_ و انواع اکوسیستم های آبی و خشکی را داراست و درست در اصل پنجاهم قانون اساسی اش به صراحت از محیط زیست در مقابل هر گونه تخریب و آلودگی حمایت می کند، نباید تنوع زیستی اش اینگونه رو به خاموشی نهاده باشد.
روزگاری طبیعت ایران زیستگاه موجودات ارزشمندی همچون ببر مازندران و شیر ایرانی بود. اکنون نه تنها رد پایی از آنها در جنگل های ایران باقی نمانده، حتی در سفرنامه ها نیز خاطرات آنها به دست فراموشی سپرده شده است.
قوم بوشمن در آفریقا در یکی از بدترین شرایط اقلیمی در حالی زندگی می کنند که آب و غذا بسیار نادر است و هوا نیز غیر قابل تحمل است. اما این قوم توانسته است به زندگی خود در این شرایط ادامه دهد. علت این تحمل و بردباری آنها تنها به شناختی که از محیط زیست خود دارند باز می گردد.
یک بوشمن باید ساعت ها به دنبال آب بگردد و ما تنها کافی است شیر آب را باز کنیم. حال می توان قضاوت کرد که در مقابل چنین قومی، ما که بسیار متمدن تر به نظر می رسیم، چقدر از محیط زیست خویش می دانیم.
اگر آفریقایی ها و یا حتی هندی ها برای تولید سوخت مورد نیازشان مجبورند جنگل ها را ببرند برای این است که سوخت جایگزین ندارند. ما چرا باید جنگل های چندین هزار ساله خویش را از بین ببریم تا مقصدی را نیم ساعت به مبدایی نزدیک کنیم؛ در حالی که با از بین بردن جنگل ها و همه طبقات تاکسونومیکی درون آن حیات امروزیان و آیندگان را در سفری بی بازگشت رها خواهیم کرد.
طبیعت ایران با این که سال هاست انواع تخریب ها و تهدیدات را تجربه می کند، اما همچنان دارای ذخایر بسیار ارزشمندی است که اگر آن را به حال خود رها کنیم، فرزندانمان آینده ای سبز را تجربه خواهند کرد. در این راه باید متن اصل پنجاهم قانون اساسی را به راهبردهای علمی و دقیق تبدیل کرده و بخش نظارتی سازمان محیط زیست را نیز ارتقا بدهیم.
این در حالی است که طرح ادغام سازمان محيط زيست در وزارت جهاد کشاورزي اگر عملی شود اوضاع از این هم بدتر خواهد شد .
اگرنخستین دغدغه زندگی امروزمان آبادانی و سرسبزی ایران است باید این نکته را همیشه به یاد داشته باشیم که در تمامی کشورها، اهداف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حداکثر پنجاه سال آینده را مد نظر دارند؛ اما تفکر توسعه پایدار و گسترده تر کردن فعالیت های نظارتی سازمانی همچون محیط زیست می تواند ما را به سمت ایرانی آباد سوق دهد.
اگر امروز دست از دشمنی با طبیعت برداریم و از قوانین آن پیروی کنیم، خواهیم دید که نه تنها امروزیان، بلکه آیندگان نیز از تمامی سرویس های این سرزمین استفاده خواهند کرد، حال آنکه امروز ناآگاهانه منافع کوتاه مدت خویش را در نظر گرفته ایم و به زودی حیات سبز خویش را در سفری بی بازگشت بدرقه خواهیم کرد.
این در حالی است که طرح ادغام سازمان محيط زيست در وزارت جهاد کشاورزي این روزها به گونه ای شنیده می شود که حاصل این رخداد نه تنها کمکی به حل مشکلات زیست محیطی ما نمی کند بلکه شدت تخریب ها گسترده تر شده و شکل و شمایل جدیدتری به خود خواهند گرفت. در واقع این طرح بازگشت به گذشته بوده و بدون شک توسعه ناپایدار را بیش از آنچه که امروز شاهد آن هستیم در کشور رواج خواهد داد.
سرزمینی که دارای 10 هزار گونه گیاهی و 160 گونه پستاندار وحشی است_تقریبا برابر با کل قاره اروپا_ و انواع اکوسیستم های آبی و خشکی را داراست و درست در اصل پنجاهم قانون اساسی اش به صراحت از محیط زیست در مقابل هر گونه تخریب و آلودگی حمایت می کند، نباید تنوع زیستی اش اینگونه رو به خاموشی نهاده باشد.
روزگاری طبیعت ایران زیستگاه موجودات ارزشمندی همچون ببر مازندران و شیر ایرانی بود. اکنون نه تنها رد پایی از آنها در جنگل های ایران باقی نمانده، حتی در سفرنامه ها نیز خاطرات آنها به دست فراموشی سپرده شده است.
قوم بوشمن در آفریقا در یکی از بدترین شرایط اقلیمی در حالی زندگی می کنند که آب و غذا بسیار نادر است و هوا نیز غیر قابل تحمل است. اما این قوم توانسته است به زندگی خود در این شرایط ادامه دهد. علت این تحمل و بردباری آنها تنها به شناختی که از محیط زیست خود دارند باز می گردد.
یک بوشمن باید ساعت ها به دنبال آب بگردد و ما تنها کافی است شیر آب را باز کنیم. حال می توان قضاوت کرد که در مقابل چنین قومی، ما که بسیار متمدن تر به نظر می رسیم، چقدر از محیط زیست خویش می دانیم.
اگر آفریقایی ها و یا حتی هندی ها برای تولید سوخت مورد نیازشان مجبورند جنگل ها را ببرند برای این است که سوخت جایگزین ندارند. ما چرا باید جنگل های چندین هزار ساله خویش را از بین ببریم تا مقصدی را نیم ساعت به مبدایی نزدیک کنیم؛ در حالی که با از بین بردن جنگل ها و همه طبقات تاکسونومیکی درون آن حیات امروزیان و آیندگان را در سفری بی بازگشت رها خواهیم کرد.
طبیعت ایران با این که سال هاست انواع تخریب ها و تهدیدات را تجربه می کند، اما همچنان دارای ذخایر بسیار ارزشمندی است که اگر آن را به حال خود رها کنیم، فرزندانمان آینده ای سبز را تجربه خواهند کرد. در این راه باید متن اصل پنجاهم قانون اساسی را به راهبردهای علمی و دقیق تبدیل کرده و بخش نظارتی سازمان محیط زیست را نیز ارتقا بدهیم.
این در حالی است که طرح ادغام سازمان محيط زيست در وزارت جهاد کشاورزي اگر عملی شود اوضاع از این هم بدتر خواهد شد .
اگرنخستین دغدغه زندگی امروزمان آبادانی و سرسبزی ایران است باید این نکته را همیشه به یاد داشته باشیم که در تمامی کشورها، اهداف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حداکثر پنجاه سال آینده را مد نظر دارند؛ اما تفکر توسعه پایدار و گسترده تر کردن فعالیت های نظارتی سازمانی همچون محیط زیست می تواند ما را به سمت ایرانی آباد سوق دهد.
اگر امروز دست از دشمنی با طبیعت برداریم و از قوانین آن پیروی کنیم، خواهیم دید که نه تنها امروزیان، بلکه آیندگان نیز از تمامی سرویس های این سرزمین استفاده خواهند کرد، حال آنکه امروز ناآگاهانه منافع کوتاه مدت خویش را در نظر گرفته ایم و به زودی حیات سبز خویش را در سفری بی بازگشت بدرقه خواهیم کرد.
نسخه چاپي
نظرات (3 نظر نوشته شده است):
چشم امید ما به شما جوان هاست .
نظر خود را بنويسيد