خبرگزاری مهر   ، امروز  از احتمال معرفی سوسن کشاورز به عنوان وزیر آموزش و پروش خبر داده است. در همین زمینه یکی از اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس این خانم را فاقد سمت اجرایی دانسته و با نامناسب خواندن این گزینه برای وزارت آموزش و پرورش گفته است :

آموزش و پرورش آزمایشگاه و یا کارگاه آموزشی نیست که رئیس جمهور هر فردی را برای وزارت در آن انتخاب کند، اینکه به خانم ها فرصت وزارت داده شود خوب است ؛ اما اینکه فردی را با بالگرد به قله کوه برسانیم و بگوییم تو قله را فتح کردی اصلا خوب نیست. افراد باید خود از کوه بالا بیایند تا فراز و فرودها و سختی ها را بچشند و تجربه را کسب کنند که مطمئناً کشاورز این ویژگی را ندارد.

   راستی چرا تابه حال هیچ کس از خود نپرسیده که مگر سازمان محیط زیست آزمایشگاه و یا کارگاه آموزشی است که همیشه بی ارتباط ترین مدیران با این حوزه بر مسند ریاست این سازمان قرار گرفته اند؟

   به خدا قسم محیط زیست هم کم از آموزش و پرورش ندارد ؛ اما چرا تاکنون هیچیک از نمایندگان مجلس از خود نپرسیده اند که چگونه برخی مدیران محیط زیست کشور از قعر دره به قله کوه رسیده اند ؟ مدیرانی که در بین آنها کسانی بوده اند که قبل از آنکه بدانند استان کرمان در کجای ایران واقع شده ، معاون رییس جمهور و رییس سازمان محیط زیست شدند . برخی از  آنها نمی دانستند که قوچ و میش ارمنی متعلق به ایران است اینقدر که در جمع خبرنگاران اظهار داشتند : "بگذارید ما قوچ و میش های خودمان را حفط کنیم بعد برویم سراغ قوچ و میش های ارمنستان" !

   متاسفم بگویم که برخی از این مدیران حتی نمی دانستند که قرقاول پرنده ای آبزی نیست و در تالاب و سوار بر قایق دنبال قرقاول می گردند تا مضحکه دست و البته مایه ناامیدی محیط بانان زحمتکش شوند.

   آقایان نماینده مجلس! آیا جز این است که برخی از شماها که هرگز از خود این پرسش را نکرده اید و فکر نکرده اید که چرا در این ۳۰ ساله ، همه گونه مدیری بر مسند ریاست این سازمان قرار داده شده الا مدیر محیطزیستی ، همیشه از بی اطلاعی و ناآگاهی این مدیران بیشترین سودها را برده اید ؟ببینید جاده هایی را که این روزها پی در پی قلب یکی از مناطق حفاظت شده و پارک های ملی را می شکافد و بی درنگ پیش می رود و از قبال خیلی از این جاده ها و کارخانه ها و معادن چه منافعی که عاید برخی از حضرات نشده است . منفعت جلب آرای مردم محلی و نشستن بر کرسی مجلس و سپس احداث و اجرای طرح هایی که کوچکترین حق و حقوقی برای نسل های بعد قائل نیست .

   آقایان نماینده مجلس! مدیرانی که گاه از آموزش و پرورش و گاه از وزارت بهداشت و گاه از کنج خانه به سازمان محیط زیست آمدند، امروز مسبب این همه ویرانگری در بختگان و پریشان و گلستان و انزلی و ارومیه و شادگان و نای بند و سرخه حصار و خجیر و میانکاله و .... هستند . اما سوء مدیریت در این سازمان زن و مرد نمی شناسد و ربطی به زن و مرد بودن روسا ندارد که شاید در برخی موارد عملکرد زنان از مردان بهتر هم بوده باشد.

   سازمان محیط زیست تا امروز مانند فرزند ناخوانده و فرزند سرراهی دولت بوده و هر جور خواسته اند با آن برخورد کرده اند. پس کاش برای یکبار هم که شده سنت شکنی شده و مدیری بر مسند ریاست این سازمان قرار گیرد که حداقل خود رنج کشیده محیط زیست و حداقل یک شب را در منطقه در کنار محیطبانان بوده باشد .

   رییس سازمان محیط زیست باید بداند که وکیل مدافع ۷۰ میلیون ایرانی در احقاق حقوق زیست محیطی نسل امروز و حتی نسل های بعدی است نه وکیل مدافع وزارت راه و نیرو و نفت و صنایع و مسکن و ....!!

   رییس سازمان محیط زیست باید قابلیت و توان این را داشته باشد که جلوی هر طرح نسنجیده ای بایستد خواه این طرح متعلق به نماینده دوست و آشنا یعنی نماینده بهشهر و علی آباد و کازرون باشد و خواه این طرح پیشنهاد دوستان و رفقای سازمان میراث قرهنگی ( همچون آسفالت قله دماوند) !

   اوضاع محیط زیست ایران خرابتر از ان است که بتوان تصور کرد . فقط کافی است نگاهی به دور و بر خود در تهران و آذربایجان و هرمزگان و لرستان و بوشهر و ... بیندازید تا  ببینید که چطور در میانه یک ویرانه دست و پا می زنیم . کاش چشمان اهل سیاست توان دیدن این همه مصیبت و بلایای ناشی از تخریب محیط زیست را هم داشته باشد تا فردی را برای این سازمان انتخاب کند که حداقل اگر کاری هم برای محیط زیست نمی کند شان و جایگاه سازمان محیط زیست را هم تا سر حد انحلال و ادغام پایین نیاورد و سازمان را ۲۰ سال به عقب نراند .