رییس سازمان حفاظت محیط زیست دیشب در یک گفت و گوی تلفنی با برنامه 30 : 20 در پاسخ به مجری این برنامه درباره گلایه مردم مناطق جنوبی کشور از وضعیت هوای این شهرها گفت : " شما حق ندارید از زبان این مردم سخن بگویید و آنها خود می دانند این گرد وخاک، ناشی از عوامل طبیعی است و هیچگاه از مسئولین گلایه ای نداشته اند! " ( تابناک )

   به نظر می رسد پرسیدن چند سوال از ایشان ضروری باشد :
1)اگر خبرنگاران و رسانه ها ، سخنگوی مردم و بیان کننده مطالبات شهروندی آنها نباشند و به گونه ای که خانم دکتر واعظ جوادی گفته اند ، حق نداشته باشند از زبان این مردم سخن بگویند ، پس قرار است چه کاری کنند ؟ آیا جز این است که اساسا کارکرد رسانه در جوامع مدرن ، رساندن صدای مردم به گوش مسئولان و مدیران جامعه است ؟ مردمی که یا صدایشان آنقدر کوتاه است که به اداره کنندگان حکومت ها نمی رسد و  یا  هنوز چیزی از حق مطالبه شهروندی نمی دانند تا آنرا با صدای بلند ، بیان کنند . درست به همین دلیل است که به مطبوعات  در جوامع دموکراتیک، عنوان  "رکن چهارم " اطلاق شده است .
2)عجیب است که یک مدیر متعهد و مردمی ، هنگامی که از مطالبه شهروندان در نقاطی به جز پایتخت خبردار می شود ، به جای تشکر از آن رسانه – خاصه که رسانه دولتی نیز هست و شائبه سیاه نمایی هم بر آن نمی رود -  و اظهار رضایت و قدردانی از  این عمل ، با لحنی تند با خبرنگار  صحبت می کنند که این خود نشانگر آگاه نبودن این مدیر گرامی ، به جایگاه و وظیفه رسانه در قبال مطالبات شهروندی است .
3)از  همه اینها گذشته ، حق داشتن هوای پاکیزه و همچنین حق آگاه بودن از اطلاعات و اخبار زیست محیطی و  دانستن اینکه "به عنوان یک شهروند در چه وضعیت محیط زیستی قرار دارم " یکی از مهم ترین بخش های حقوق بشر و شهروندی است . به نظر این مدیر محترم ، اگر رسانه ها دراینباره و حاشیه های آن ، اطلاع رسانی نکنند چه ارگان دیگری باید این وظیفه را انجام دهد ؟  
4)درباره این بخش از سخنان خانم دکتر جوادی که به مجری 20:30 گفته اند : این مردم هیچگاه از مسئولین گلایه ای نکرده اند تنها می توان گفت : اگر مردم گلایه نکنند و یا کسی صدای آنان را به مدیران نرساند ، آیا ما خود توان تشخیص نیازهای اولیه آنان را نداریم ؟
   تنها انداختن نیم نگاهی به آمارهای رسمی روزانه مهار (مرکز هماهنگی اطلاع رسانی آلودگی هوا ) - که اتفاقا سازمان محیط زیست یکی از  اعضای آن است -  کافی است تا به بالا بودن هر روزه میزان آلاینده ها و ذرات معلق در هوای تهران طی  هفت ماه اخیر پی ببریم . در این مدت ، گاه میزان این آلاینده ها به سه برابر حد استاندارد رسیده و در روزهای اخیر بسیار بالاتر . آیا سازمان محترم محیط زیست هرگز از خود سوال نکرده است که اگر مردم ، از مسئولان – به هر دلیل – گلایه نکرده اند ، خود مدیران نباید از مطالبات شهروندی این مردم خبر داشته باشند ؟ آیا قرار است مردم حتی برای آب و اکسیژن و  ... هم که از ابتدایی ترین نیازهای انسان در جوامع بدوی است برخوردار نباشند و با گلایه و اعتراض آنرا به دست آورند ؟
5)در آخر بسیار خوشحال می شوم خانم دکتر جوادی به این پرسش بنده نیز پاسخ دهند که " آیا اساسا اجازه گلایه کردن به مردم در حوزه محیط زیست داده می شود ؟"
    بنده به عنوان یک روزنامه نگار این حوزه که نزدیک به پنج سال است اختصاصا در حوزه محیط زیست قلم می زنم  - و البته بسیاری از همکاران دیگرم - به خاطر نداریم در برابر اعتراض های به جا و انتقادهای حتی منصفانه نیز واکنش درستی از سازمان محیط زیست دیده باشیم ؛ درحالی که در همان حال ، مطالب انتقادی بسیاری خطاب به سازمان جنگلها ، مراتع و آبخیزداری کشور منتشر کرده ایم  که غالبا با سعه صدر و حتی تقدیر از سوی مسئولان این سازمان و شخص دکتر فرود شریفی مواجه شده است .
    به نظر می رسد مدیران سازمان محیط زیست ، اساسا رویکرد درستی به مبحث " نقد " و رسانه" ندارند و آن را با تخریب ، دشمنی و سیاه نمایی مترادف می پندارند . یقینا تغییر این نگاه ، گام نخست اصلاح دیدگاه این گرامیان درباره "رسانه و مطالبات شهروندی " است .